Thomas is an old man who lives in the United States. He is retired and works in his garden every day. His son, Michael, is a teenager. Michael is young and does not like work. He likes music, his computer, and his friends, but not the garden. 

One Saturday morning, Thomas says, "Michael, let’s go to the garden. We need to plant vegetables." Michael says, "Why me? I don’t like vegetables. I want to play football with my friends." Thomas looks at him and says, "Vegetables are food. Food is life. Now, let’s go!" 

When they arrive at the garden, Thomas points to a place and says, "I need you to dig a big hole here." Michael groans, "Why? What’s it for?" Thomas replies, "It’s very important. Just dig, and I’ll tell you later." 

Michael spends the whole day digging. The sun is hot, the ground is hard, and his hands start to hurt. He complains, "This is taking forever! What is this hole for?" Thomas only says, "Keep digging, son. You’ll see." 

By evening, Michael is exhausted. He looks at the large hole and asks, "Okay, I’m done. Now, what do we need it for?" Thomas smiles and says, "Nothing. I just wanted to keep you busy today."

Thomas jest starszym mężczyzną, który mieszka w Stanach Zjednoczonych. Jest na emeryturze i codziennie pracuje w ogrodzie. Jego syn, Michael, jest nastolatkiem. Michael jest młody i nie lubi pracy. Lubi muzykę, komputer i swoich przyjaciół, ale nie ogród.

Pewnego sobotniego poranka Thomas mówi: „Michael, chodźmy do ogrodu. Musimy zasadzić warzywa”. Michael mówi: „Dlaczego ja? Nie lubię warzyw. Chcę grać w piłkę nożną z moimi kolegami”. Thomas patrzy na niego i mówi: „Warzywa to jedzenie. Jedzenie to życie. A teraz chodźmy!”.

Kiedy docierają do ogrodu, Thomas wskazuje na jakieś miejsce i mówi: „Potrzebuję abyś wykopał tu dużą dziurę”. Michael jęczy: „Dlaczego? Po co to?”. Thomas odpowiada: „To bardzo ważne. Po prostu kop, a później ci powiem”.

Michael spędza cały dzień na kopaniu. Słońce jest gorące, ziemia jest twarda, a jego ręce zaczynają boleć. Narzeka: „To zajmuje wieczność! Po co ten dół?”. Thomas mówi tylko: „Kop dalej, synu. Zobaczysz”.

Do wieczora Michael jest wyczerpany. Patrzy na dużą dziurę i pyta: „Okej, skończyłem. A teraz, do czego nam to potrzebne?” Thomas uśmiecha się i mówi: „Do niczego. Po prostu chciałem cię czymś dzisiaj zająć”.

The next morning, Michael doesn’t say a word to his father. Thomas sits at the table, drinking coffee, and finally asks, "Michael, why are you so quiet today?" Michael looks at him and says, "Because of this damn hole."

Thomas is angry. "Watch your language, young man. This is my house, and here are some rules." Michael stands up; his face is red with anger. "Your house, your rules? Fine. I’m leaving!"

Thomas watches as Michael goes upstairs, grabs his backpack, and starts packing clothes into it. "You’re really leaving because of a hole?" Thomas says. Michael yells, "Yes! And you’ll never see me again!"

Michael leaves the house. But as he goes through the garden, he falls right into a hole. This is the same hole he spent all day digging.

Następnego ranka Michael nie mówi ani słowa do ojca. Thomas siedzi przy stole, pije kawę i w końcu pyta: „Michael, dlaczego jesteś dzisiaj taki cichy?” Michael patrzy na niego i mówi: „Z powodu tej cholernej dziury”.

Thomas jest zły. „Uważaj na swój język, młodzieńcze. To mój dom i oto kilka zasad”. Michael wstaje; jego twarz jest czerwona ze złości. „Twój dom, twoje zasady? W porządku. Wychodzę!”

Thomas patrzy, jak Michael idzie na górę, chwyta swój plecak i zaczyna pakować ubrania do niego. „Naprawdę idziesz z powodu dziury?” mówi Thomas. Michael krzyczy: „Tak! I nigdy mnie już nie zobaczysz!”

Michael wychodzi z domu. Ale kiedy przechodzi przez ogród, wpada prosto do dziury. To ta sama dziura, którą kopał cały dzień.

The Clown family is not funny, but everyone thinks they are. People always want them to tell jokes or do something funny. This problem makes life hard for them. Tony Clown, the son, has a hard time at school. The other children say, "Tell us a joke!" every day. Tony hates it, but they don’t stop.

Robert Clown, the father, also has problems. Because of his name, the only job he could find was in a circus. He doesn’t like the circus. He wants to work in an office or a company, but people laugh when they see his name on a job application.

One day, the family decided they could not live like that anymore. They sat together at the table and thought about what to do. Then, Robert said, "Let’s change our name!" Everyone agreed. They started thinking of a new name.

The debate was long. Finally they picked “Boring"—so they don’t have to tell jokes anymore. But that was a mistake. From now on, no one wanted to talk to them, because everyone thought this family was boring.

Rodzina Clownów nie jest zabawna, ale wszyscy tak myślą, że są. Ludzie zawsze chcą, żeby opowiadali żarty lub zrobili coś zabawnego. Ten problem utrudnia im życie. Tony Clown, syn, ma ciężkie życie w szkole. Inne dzieci mówią: „Opowiedz nam jakiś dowcip!” każdego dnia. Tony tego nienawidzi, ale oni nie przestają.

Robert Clown, ojciec, również ma problemy. Ze względu na swoje imię, jedyną pracą, jaką mógł znaleźć, była praca w cyrku. Nie lubi cyrku. Chce pracować w biurze lub w firmie, ale ludzie śmieją się, gdy widzą jego nazwisko w podaniu o pracę.

Pewnego dnia rodzina zdecydowała, że ​​nie mogą już tak żyć. Usiedli razem przy stole i myśleli o tym, co zrobić. Wtedy Robert powiedział: „Zmieńmy nasze nazwisko!” Wszyscy się zgodzili. Zaczęli myśleć o nowym nazwisku.

Debata była długa. W końcu wybrali „Nudni” — aby nie musieli opowiadać dowcipów już więcej. Ale to był błąd. Od tej pory nikt nie chciał z nimi rozmawiać, bo wszyscy uważali tę rodzinę za nudną.

My favorite movie is Puss in Boots: The Last Wish. This movie is about a cat who wears boots. Yes, it’s strange, but it's based on a very old Italian story. Never mind. The movie starts with the death of the main character. But don’t worry—cats have nine lives.

After some time, the cat wakes up in a doctor’s office. The doctor tells him it’s his last life and that it’s time to retire. “Retire? I am too good-looking to retire,” says the cat.

Later, the cat meets a mysterious wolf. The wolf is big and white. Eventually, we find out that the wolf is death itself. And when you meet death, it’s time to make some serious decisions. The cat decides to retire. But of course, this is just the beginning. The story continues from here—and it’s very interesting.

In this movie, I love the animation, the story, the world, and most importantly, the characters. The characters are funny, interesting, and very different from one another. I highly recommend watching this movie. It’s perfect for both kids and adults.

Mój ulubiony film to Kot w butach: Ostatnie życzenie. To film o kocie, który nosi buty. Tak, to dziwne, ale jest on oparty na bardzo starej włoskiej historii. Nieważne. Film zaczyna się od śmierci głównego bohatera. Ale nie martwcie się — koty mają dziewięć żyć.

Po pewnym czasie kot budzi się w gabinecie lekarza. Lekarz mówi mu, że to jego ostatnie życie i że to czas, aby przejść na emeryturę. „Przejść na emeryturę? Jestem zbyt przystojny, żeby przejść na emeryturę” — mówi kot.

Później kot spotyka tajemniczego wilka. Wilk jest duży i biały. Ostatecznie dowiadujemy się, że wilk jest samą śmiercią. A kiedy spotykasz śmierć, to czas, aby podjąć poważne decyzje. Kot postanawia przejść na emeryturę. Ale oczywiście to tylko początek. Historia trwa dalej od tego momentu — i jest bardzo interesująca.

W tym filmie uwielbiam animację, historię, świat i, co najważniejsze, postacie. Postacie są zabawne, interesujące i bardzo różne od siebie. Gorąco polecam obejrzenie tego filmu. Jest idealny zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.