It is Saturday morning, and Anna is at home with her family. She makes breakfast for everyone. After breakfast, her brother Mark says, “Let’s go to the lake. It is sunny and warm today!" Anna thinks it is a good idea and says, "I need to get my bag."

They leave the house and drive to the lake. When they arrive, Anna sees a lot of people there. Some are swimming, some are running, and others are playing football. Anna and Mark walk around and look for a good place to sit.

At the lake, Anna takes out a book and starts to read, while Mark talks to his friends. Suddenly, Mark calls out, "Anna, come play football! We need one more player!" Anna looks up from her book and says, "Oh, sure, because I’m secretly a football superstar. Let me just change into my magic boots." Mark laughs, but Anna stays in her spot, holding her book like a trophy.

They stay there for hours, enjoying the sun and the fresh air. Mark plays football, and Anna takes pictures of the beautiful water and trees.

In the evening, they go back home. Anna feels tired but happy. She says to Mark, "It’s a good day, and I like it." Mark smiles and says, "Let’s do this again next week—maybe you’ll finally try football." Anna laughs and says, "Maybe...”

Jest sobota rano i Anna jest w domu ze swoją rodziną. Przygotowuje śniadanie dla wszystkich. Po śniadaniu jej brat Mark mówi: „Chodźmy nad jezioro. Jest słonecznie i ciepło dzisiaj!”. Anna uważa, że to dobry pomysł i mówi: „Muszę wziąć swoją torbę”.

Wychodzą z domu i jadą nad jezioro. Kiedy przyjeżdżają, Anna widzi tam wielu ludzi. Niektórzy pływają, niektórzy biegają, a jeszcze inni grają w piłkę nożną. Anna i Mark chodzą wokoło i szukają dobrego miejsca do siedzenia.

Nad jeziorem Anna wyciąga książkę i zaczyna czytać, podczas gdy Mark rozmawia ze swoimi przyjaciółmi. Nagle Mark woła: „Anna, chodź pograć w piłkę! Potrzebujemy jeszcze jednego gracza!” Anna podnosi wzrok znad książki i mówi: „Och, pewnie, bo potajemnie jestem supergwiazdą piłki nożnej. Pozwól mi tylko ubrać moje magiczne buty”. Mark śmieje się, ale Anna pozostaje na swoim miejscu, trzymając książkę jak trofeum.

Pozostają tam godzinami, ciesząc się słońcem i świeżym powietrzem. Mark gra w piłkę nożną, a Anna robi zdjęcia pięknej wodzie i drzewom.

Wieczorem wracają do domu. Anna jest zmęczona, ale szczęśliwa. Mówi do Marka: „To był dobry dzień i podobał mi się”. Mark uśmiecha się i mówi: „Zróbmy to jeszcze raz w przyszłym tygodniu - może w końcu spróbujesz gry w piłkę nożną”. Anna śmieje się i mówi: „Może...”.

It is Friday night, and Anna and Mark are at home. Anna is reading a book, and Mark is watching TV. Suddenly, the lights go out, and everything is black. Anna says, "What is this? Did the power stop?" Mark laughs and says, "Maybe it’s a ghost!"

Anna looks out the window and sees something strange. Something is moving in the garden. She says, "Mark, come here! There is something outside!" Mark gets up, but he is scared. "You go first," he says.

Anna takes a flashlight and walks into the garden. Mark follows her, but he stays behind the house. This “something” gets closer, and suddenly, their neighbor appears. "Hi, Anna! I’m fixing my car," he says. Anna says, "Mark thought it was a ghost!

Mark comes out and says, "Oh, I wasn’t scared! It’s just really cold today." Anna smiles and says, "But no one said you were scared. Got you."

Jest piątek wieczór, Anna i Mark są w domu. Anna czyta książkę, a Mark ogląda telewizję. Nagle gasną światła i wszystko staje się czarne. Anna mówi: „Co to ma być? Czy zasilanie się zatrzymało?” Mark śmieje się i mówi: „Może to duch!”.

Anna wygląda przez okno i widzi coś dziwnego. Coś porusza się w ogrodzie. Mówi: „Mark, chodź tutaj! Coś jest na zewnątrz!” Mark wstaje, ale jest przerażony. „Ty idź pierwsza”, mówi.

Anna bierze latarkę i idzie do ogrodu. Mark podąża za nią, ale zostaje za domem. To „coś” jest coraz bliżej i nagle pojawia się ich sąsiad. „Cześć, Anno! Naprawiam samochód” - mówi. Anna mówi: „Mark myślał, że to duch!”.

Mark wychodzi i mówi: „Och, nie bałem się! Po prostu jest dziś bardzo zimno”. Anna uśmiecha się i mówi: „Ale nikt nie powiedział, że się boisz. Mam cię.”

It is Monday morning, and Alex is at school. Her teacher says, "Today we will do something fun." Alex thinks, "Fun? At school? This is impossible."

The teacher puts a box on the desk and says, "There is a prize for the best team." Alex and her friends are excited. "What is in the box?" one student asks, but the teacher doesn’t answer.

They begin a game, answering questions about animals, food, and nature. Alex’s team is winning, and then the teacher says, "One more question for the prize: What animal is in this box?"

Alex looks at the box and says, "A cat!" The teacher opens the box, and there is nothing inside. "The prize is friendship!" the teacher says. Alex laughs and says, "Great. I love prizes I can’t see." Alex thinks, "Next time, maybe give us chocolate.”

Jest poniedziałek rano i Alex jest w szkole. Nauczycielka mówi: „Dzisiaj zrobimy coś zabawnego”. Alex myśli: „Zabawa? W szkole? To niemożliwe.”

Nauczycielka kładzie na biurku pudełko i mówi: „Jest nagroda dla najlepszej drużyny”. Alex i jej przyjaciele są podekscytowani. „Co jest w pudełku?” - pyta jeden z uczniów, ale nauczycielka nie odpowiada.

Rozpoczynają grę, odpowiadając na pytania dotyczące zwierząt, jedzenia i przyrody. Drużyna Alex wygrywa, a wtedy nauczycielka mówi: „Jeszcze jedno pytanie o nagrodę: Jakie zwierzę jest w tym pudełku?”.

Alex spogląda na pudełko i mówi: „Kot!”. Nauczycielka otwiera pudełko, a w środku nic nie ma. „Nagrodą jest przyjaźń!” - mówi nauczycielka. Alex śmieje się i mówi: „Świetnie. Uwielbiam nagrody, których nie widzę”. Alex myśli: „Następnym razem może daj nam czekoladę”.

- Hello! Are you new at work? 

- Yes, I am. My name is Lisa. And you? 

- I am Anna. Nice to meet you. 

- Nice to meet you too. Do you like this company? 

- It’s fine. The people are nice. What do you think? 

- I think it’s strange. Yesterday, I saw a cat in the office. 

- A cat? What was it doing? 

- It was sitting on the desk, looking at the computer. 

- Maybe it was working. Cats need money too, right? 

- Maybe. But this morning, I saw a dog. It was watching TV. 

- Wow. Maybe tomorrow, you will see a bird making coffee. I think you should stop drinking before work. 

- Hey! That was rude! 

- It was just a joke! Come on!

- Cześć! Jesteś nowa w pracy?

- Tak, jestem. Mam na imię Lisa. A ty?

- Jestem Anna. Miło mi cię poznać.

- Ciebie też miło poznać. Podoba ci się ta firma?

- Jest w porządku. Ludzie są mili. Co ty myślisz?

- Myślę, że jest dziwne. Wczoraj widziałam kota w biurze.

- Kota? Co on robił?

- Siedział na biurku, patrzył się na komputer.

- Może pracował. Koty też potrzebują pieniędzy, prawda?

- Może. Ale dziś rano widziałem psa. Oglądał telewizję.

- Wow. Może jutro zobaczysz ptaka robiącego kawę. Myślę, że powinnaś przestać pić przed pracą.

- Hej! To było niegrzeczne!

- To był tylko żart! Daj spokój!

It is Monday morning, and Anna is at home with her family. She makes breakfast, and her brother Mark says, "It smells good! What is it?" Anna says, "It’s just bread and eggs."

Mark sits down and looks at the food. He says, "This bread is not good. It’s too old." Anna says, "Then make your own breakfast!" Mark laughs and replies, "No, I can’t cook. This bread is perfect."

After breakfast, Anna wants to go for a walk. She says, "It’s sunny today, and I need some fresh air." Mark says, "I will stay here and watch TV." Anna laughs and says, "You are so lazy!"

Anna leaves the house and walks to the park. She sees a lot of people there. Some are running, and some are sitting in the sun. Anna thinks, "It’s good to be outside." After an hour, she comes back home.

Mark is still sitting in the same place, eating chips. Anna says, "You didn’t move?" Mark smiles and says, "Why move? I am happy here." Anna replies, "You need a new hobby." Mark says, "I already have one: I love to do absolutely nothing!"

Jest poniedziałek rano i Anna jest w domu ze swoją rodziną. Przygotowuje śniadanie, a jej brat Mark mówi: „Ładnie pachnie! Co to jest?” Anna odpowiada: „To tylko chleb i jajka”.

Mark siada i patrzy na jedzenie. Mówi: „Ten chleb nie jest dobry. Jest za stary.” Anna mówi: „Więc zrób sobie własne śniadanie!”. Mark śmieje się i odpowiada: „Nie, nie umiem gotować. Ten chleb jest perfekcyjny”.

Po śniadaniu Anna chce iść na spacer. Mówi: „Dzisiaj jest słonecznie i potrzebuję trochę świeżego powietrza”. Mark mówi: „Zostanę tutaj i pooglądam telewizję”. Anna śmieje się i mówi: „Jesteś taki leniwy!”.

Anna wychodzi z domu i spaceruje do parku. Widzi tam wielu ludzi. Niektórzy biegają, a inni siedzą na słońcu. Anna myśli: „Dobrze jest być na zewnątrz”. Po godzinie wraca do domu.

Mark nadal siedzi w tym samym miejscu i je chipsy. Anna pyta: „Nie ruszyłeś się?”. Mark uśmiecha się i mówi: „Po co się ruszać? Jestem tu szczęśliwy”. Anna odpowiada: „Potrzebujesz nowego hobby”. Mark mówi: „Mam już jedno: Uwielbiam robić absolutnie nic!”

Next Friday, Anna is going to visit her friend Lisa. She wants to leave her house early in the morning, but she can’t find her keys. Anna is worried. She thinks, "Where are my keys?"

Anna looks for them in her bag, on the desk, and in the kitchen, but the keys are not there. She calls her brother, Mark. "I need help," she says. Mark says, "I will come in a minute. Wait for me."

Mark comes to her house and looks around. He sees the keys on the table next to the TV. "Here are your keys!" he says. Anna laughs and says, "Oh my God! Thank you! You are the best."

Anna takes her bag and leaves the house. She says, "Next time, I will help you. I can cook you dinner. Or two if you want. Goodbye!”

W następny piątek Anna odwiedzi swoją przyjaciółkę Lisę. Chce wyjść z domu wcześnie rano, ale nie może znaleźć swoich kluczy. Anna się martwi. Myśli: „Gdzie są moje klucze?”?"

Anna szuka ich w torbie, na biurku i w kuchni, ale nie ma tam kluczy. Dzwoni do swojego brata Marka. „Potrzebuję pomocy” - mówi. Mark mówi: „Przyjdę za minutę. Zaczekaj na mnie."

Mark przychodzi do jej domu i rozgląda się. Widzi klucze na stole obok telewizora. „Oto twoje klucze!" - mówi. Anna śmieje się i mówi: „O mój Boże! Dziękuję Ci! Jesteś najlepszy."

Anna bierze torbę i wychodzi z domu. Mówi: „Następnym razem ja ci pomogę. Mogę ugotować ci obiad. Albo dwa, jeśli zechcesz. Do widzenia!”